Krótka historia nazwisk

Nazwisko pochodzi od łacińskiego familia - bo nazwiska otrzymywali niewolnicy od nazwy rzymskiej rodziny do której należeli. Dlatego słowo na-zwisko (achternaam) sugeruje, że przed nim stoi imię, choć w wielu kulturach (Azja, Węgry) nazwisko stoi na pierwszym miejscu, podobnie jak wielu Polaków używa rosyjskiej formy stawiania nazwiska przed imieniem co jest współcześnie praktyczne przy sortowaniu danych w komputerze. W wielu językach (np. francuskim) nie zawsze jest jasne które jest imię lub nazwisko. Komputerowo sortowane nazwiska holenderskie wymagają aby Henk de Vries widniał na liście alfabetycznej jako "Vries, Henk de". Zresztą dzisiaj, w cyfrowym świecie Holandii imiona i nazwiska dużej roli już nie odgrywają. Liczą się cyfry. Wszechobecne jest pytanie o twój BSN czyli numer identyfikacyjny, datę urodzenia ewentualnie kod pocztowy. 

• 18 sierpnia 1811 r. Napoleon Bonaparte wydał w swoim cesarstwie dekret, tzw. Kodeks Napoleona który zawierał zasady rejestracji stanu cywilnego obywateli;  wprowadzono obowiązek oficjalnej rejestracji urodzeń, małżeństw i zgonów w sekretariacie gminy. Zasadniczo zostały wówczas opracowane zasady rejestracji stanu cywilnego, które obowiązują do dziś. Po wcieleniu Holandii do cesarstwa francuskiego i po wprowadzeniu przez Napoleona w Holandii monarchii, 8 listopada 1825 r. pierwszy król Holandii, Wilhelm I zobowiązał każdego Holendra, który nie posiadał jeszcze stałego nazwiska, do zarejestrowania go w ciągu sześciu miesięcy.  Stwierdzono, że nadal istnieli ludzie o „zmiennych pseudonimach”, co powodowało utrudnienia, niejasności i zamieszanie.