Holenderska kolonizacja Indonezji

Pewne jest, że jawajski książę Jayawikarta był władcą królestwa Jakatry, dopóki nie przybyli Holendrzy. Na początku XVII wieku Holendrzy szybko budowali faktorie handlowe na wybrzeżach Jawy. Lukratywny handel przyprawami miał co prawda miejsce nieco dalej w kraju Moluków ale holenderska Kompania Wschodnioindyjska (VOC) chciała także handlować na Jawie i potrzebowała miejsc, w których można składować towary i naprawić statki.

Najważniejsza jawajska faktoria znajdowała się początkowo w Bantam, około 60 kilometrów na zachód. Ale był też mały magazyn w Jakatrze, na wschodnim brzegu rzeki Ciliwung. Pałac książęcy stał na zachodnim brzegu rzeki gdzie mieściła się także brytyjska faktoria - główny konkurent holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. 

Po wielu zatargach z Brytyjczykami i regionalnym władcą o panowanie na tym obszarze Jan Pieterszoon Coen rozwiązał konflikt siłowo; wygnał księcia i Brytyjczyków. Nową faktorię chciał nazwać Nowy Hoorn na część jego rodzinnego miasta ale zarząd VOC zdecydował się na nazwę Batawia (od Batawów - ludu germańskiego pierwotnie zamieszkującego wschodnie Niderlandy).

• Indonezja była przez 326 lat holenderską kolonią noszącą nazwie Holenderskie Indie Wschodnie a stolica kolonii Batawia nosi dzisiaj nazwę Dżakarta.
• Jan Pieterszoon Coen (1587-1629), założyciel Batawii (Dżakarta) i od 1617 roku generalny gubernator Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (VOC) a "wschodnioindyjską" nazywano wówczas Indonezję. Do niedawna w holenderskich szkołach uczono się o nim, jako o wielkim bohaterze narodowym, ale współcześnie jego postać jest bardzo kontrowersyjna, częściowo ze względu na jego bezlitosne tłumienie buntu ludności Wysp Banda (cześć Indonezji). W XXI wieku z bohatera stał się ludobojcą.