Żubr z Amsterdamu i jego potomstwo w Białowieży

Zagłada żubra z początku XX wieku

Car Aleksander I Romanow objął żubry ochroną i w XIX wieku żyło ich w Puszczy Białowieskiej aż 1900 osobników. Jednak w 1888 r. Puszcza Białowieska stała się prywatnym terenem łowieckim, w którym wypuszczano także inną zwierzynę łowną oraz  pasło się tam bydło. Nadmiar zwierząt stał się śmiertelnym zagrożeniem dla żubra z powodu niedostatecznej ilości pożywienia. Następnie I wojna światowa a po niej wojna polsko-rosyjska spowodowała chaos w którym przemierzające armie i kłusownicy wybili ostatnie żubry.

W 1921 r. zastrzelono ostatniego dzikiego żubra w Polsce, a w 1926 r. ostatniego na Kaukazie, po czym w ogrodach zoologicznych i kolekcjach prywatnych pozostało tylko 56 okazów. Kilka żubrów z tych 56 stanowiło podstawę obecnych stad liczących ponad pięć tysięcy osobników, które ponownie wędrują po Europie. Żubr Schaljapin był jednym z tych praojców.