Dlaczego niedziela a nie sobota?

Etymologia

W językach germańskich chrześcijański dzień odpoczynku nosi nazwę słońca (Sonntag, sunday, zondag). Dzień słońca znali Grecy i Rzymianie (gr. ημερα ηλιου [hèmera hèlioe]; łac. dies solis). Jednakże w językach romańskich słowo oznaczające niedzielę pochodzi od łacińskiego dies dominicus lub feria dominica (w skrócie dominica) i oznacza „dzień Pański”. W języku rosyjskim niedziela nazywa się Воскресенье, co oznacza „zmartwychwstanie”. W innych językach słowiańskich słowo to odnosi się do obowiązku powstrzymania się od pracy, stąd niedziela (polski) lub nedele (czeski), co dosłownie oznacza „brak pracy”.

Wskrzeszenie

Niedziela jest więc dniem, w którym świętujemy Zmartwychwstanie Jezusa. Jest to pierwotne święto chrześcijaństwa. Chrześcijańska Wielkanoc jako święto Zmartwychwstania wyłoniła się dopiero później, z obchodów żydowskiej Wielkanocy (Pesach).

Słońce

Najstarszym chrześcijańskim źródłem słowa „niedziela” jest apologiczny tekst św. Justyna Męczennika (II wiek n.e.). „Zbieramy się w dniu słońca, ponieważ jest to pierwszy dzień po żydowskim szabacie, ale także pierwszy dzień, w którym Bóg wyprowadził materię z chaosu i stworzył świat, i dlatego, że w tym samym dniu Chrystus zmartwychwstał umarłych” (Apol. 1:67). Według kalendarza żydowskiego dzień pierwszy rozpoczynał się w dniu szabatu po zachodzie słońca; w świecie grecko-rzymskim liczenie odbywało się od świtu.